Έχουμε δικαίωμα να επαναστατούμε;
ΚΑΠΟΤΕ ο μεγάλος Πωλ Σαρτρ έγγραφε το «έχουμε δίκιο να επαναστατούμε». ΄Ήταν οι εποχές της αμφισβήτησης, των μεγάλων λαϊκών και φοιτητικών εξεγέρσεων, του Μάη του ΄68. Τότε που κόκκινος Ντάνι φλέρταρε με τις επαναστατημένες φοιτητριούλες και έδειχνε την προτίμησή του στην Μπεμπέ από τον Ντεγκόλ.
ΤΟΤΕ που η εξέγερση ενάντια στο γηρασμένο κατεστημένο εθεωρείτο επιβεβλημένη ακόμα και από τους πλέον συντηρητικούς πολιτικούς κύκλους, με τις πολυεθνικές να εμπορευματοποιούν τον Μαρξ, τον Μάο και την επανάσταση των γαριφαλιών.
ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ έπρεπε να πεθάνει για να γεννηθεί η απελευθέρωση της γυναίκας ως οικονομικού παράγοντα, η διάλυση των κατάλοιπων των φεουδαρχικών θεσμών και δομών της κοινωνίας, ο ηδονισμός στην θέση της απόλαυσης κ.λπ. Ο θρίαμβος της σοσιαλδημοκρατίας ήταν επόμενος των γεγονότων.
ΣΗΜΕΡΑ, σαράντα χρόνια αργότερα το βιβλίο του Σαρτρ αραχνιάζει δικαίως στις βιβλιοθήκες, κανείς δεν αναρωτιέται αν «έχουμε δίκιο να επαναστατούμε», αφού η πράξη αφαίρεσε από την γενιά της “ αμφισβήτησης” το δικαίωμα να επαναστατεί. Τα ταξίδια στην Κούβα και στην Λατινική Αμερική, ο λαϊκισμός του Λούλα και ο εναγκαλισμός των Σαντινίστας με την καθολική εκκλησία σε ζητήματα ηθικής, αποτελούν σημεία αναζητήσεων της καθ υπόδειξη “ελπίδας” των αλλαγών.
ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ μικρές ή μεγάλες βρίσκονται πλέον υπό τον πλήρη έλεγχο του καπιταλισμού και μόνο η αυτοκαταστροφή του μπορεί να τις απελευθερώσει. Ο αγώνας δεν δικαιώθηκε ποτέ γιατί δεν δόθηκε ποτέ πραγματικά. Δίκιο, ίσως να έχουμε ακόμα να ονειρευόμαστε ριζικές αλλαγές, το θέμα είναι ότι συνηθίσαμε να ζητάμε την άδεια.